Spośród wielu czynników determinujących przebieg bitew, jeden nie jest na pierwszy rzut oka oczywisty, ale ma kluczowe znaczenie – zaopatrzenie w żywność w warunkach bojowych. Wysokiej jakości ciepły posiłek dla żołnierza ma ogromne znaczenie i niekiedy wpływa na skuteczność bojową jednostek bardziej niż nowoczesna broń czy sprzęt. Biorąc to pod uwagę, Wehrmacht przywiązywał dużą wagę do żywienia żołnierzy w czasie wojny. W warunkach bojowych lub podczas marszów wykorzystywano kuchnie polowe na kółkach różnego typu: duże kuchnie dla 125–225 osób oraz mniejsze kuchnie dla 60–125 żołnierzy. Kuchnie te transportowano na przyczepach ciągniętych przez pojazdy lub wozy konne. Często umieszczano je również na platformach ciężarówek. Kuchnie te, żartobliwie nazywane przez żołnierzy „Gulaschkanone”, umożliwiały przygotowywanie różnorodnych potraw. Do dań głównych używano dużego kotła z warstwą izolacyjną (zwykle wykonaną z gliceryny), a późniejsze wersje kuchni zawierały osobny kocioł do smażenia. Posiłki wydawano bezpośrednio do żołnierskich menażek lub w dużych termosach, które dostarczano do jednostek znajdujących się w pewnej odległości od kuchni. Główna część dziennej racji żywnościowej była zazwyczaj podawana w porze lunchu, która mogła obejmować na przykład zupę mięsną, porcję ziemniaków z dużą ilością mięsa i warzyw. Powszechną praktyką było również rekwizytowanie żywności od miejscowej ludności w celu uzupełnienia racji żywnościowych żołnierzy ponad ustalone normy.